EEN DORPSPLEIN VOOR TUINDORP (OOST)

Het Dorpsplein bij De Gaard komt er, gelukt!

 

De DUWgroep heeft resultaat geboekt. Nadat we aan tafel hebben gezeten met de gemeente (SO) en de projectontwikkelaar (TOP) zag het er meteen al naar uit dat alle partijen zich wilden inzetten voor een ontmoetingsplaats bij De Gaard.

In het nu voorliggende plan is die plek erin opgenomen, er komt een plein voor de Jeruzalemkerk vanaf de 2e parkeerplaats tot aan de winkelgebouwen. 

De DUWgroep en de initiatiefnemers ervan, evenals de wijkraad Noordoost, zijn hier heel blij mee. Meer details binnenkort.

 

http://denieuwegaard.nl/2016/06/27/nieuwe-artist-impressions-de-gaard/

1 juli 2014

HET PAMFLET

 

Ieder dorp heeft toch een centrum. Waar je elkaar ontmoet. Waar je de dagelijkse boodschappen kunt doen. Waar bijzondere evenementen kunnen plaatsvinden. Waar je SAMEN komt.

Tuindorp heeft geen centrum. Er is wel een winkelcentrum, De Gaard, maar dat is niet echt een plek voor ontmoeting. Het nodigt niet uit voor koffie drinken met je buren of vrienden. Je komt er voor een snelle boodschap en niet voor de gezelligheid.

 

Bij alle wijkraadplegingen hoort de wijkraad van bewoners steeds sterker eenzelfde geluid: er is behoefte aan meer ontmoetingsplekken, vooral in Tuindorp en Tuindorp Oost maar ook voor De Ezelsdijk en Voordorp. Hoe realiseren we dat? Er is geen plaats in deze buurten voor een nieuwe centrumfunctie.

 

De Gaard wordt vernieuwd. Dat biedt kansen. Dit is een voor de hand liggende plek voor ontmoeten. En met de renovatie en uitbreiding van het winkelcentrum kan ‘het dorpsplein’ inspiratie bieden. Om deze plek uitnodigender te maken, opener naar de omgeving, aantrekkelijker voor een wat langer verblijf dan snelle boodschappen.

Er is, met betrokken burgers, in een klankbordgroep al jaren gewerkt aan een plan voor de vernieuwing van De Gaard. Daarmee is prima werk verricht. Ook de wijkraad heeft eraan meegedaan. Dat werk is nu bijna klaar. Maar daarmee is er nog geen nieuw dorpscentrum gerealiseerd. Daarom nemen wij het initiatief tot het starten van een DUW-groep die ijvert voor een aantrekkelijk dorpscentrum op deze plek. Samen met winkeliers, projectontwikkelaar, gemeente Utrecht, buurtbewoners.

 

Hoe komen we tot een plan, een realiseerbaar plan hiervoor? Wie draagt bij met creativiteit, communicatief vermogen, vakkennis? Gaan we een vereniging ‘Dorpscentrum Tuindorp’ oprichten, met betalende leden? Of wordt het meer een netwerk samenwerking? Komt er een website met gezamenlijke virtuele planontwikkeling? Zetten we een groot bord met ‘under construction’ op de Eijkmanlaan? Hoe betrekken we steeds meer mensen bij de plannen; jongeren, senioren, ouders, alleenstaanden?

Een eerste sessie met een tiental betrokken burgers met duwkracht houden we nog in december. Doe je mee?

 

Een initiatief van Jurriaan Cals en Ab Kools

www.dedoenkers.nl

www.kools-consult.org

 

Actief ouderschap , de vreedzame school en democratisch burgerschap

 

Het intrigeerde me: “Vreedzame wijk/school”*). Sowieso ben ik getriggerd wanneer school en wijk met elkaar in verband worden gebracht omdat ik me met beide en vooral ook met de verbinding van beide bezighoud. En dan ‘vreedzaam’ eraan toegevoegd: het blijkt een al 12 jaar bestaand initiatief te zijn, dat in Utrecht is gestart. Mijn eerste indruk was dat het ging om beteugelen van agressie en leren vreedzaam naast elkaar bestaan van schooljeugd in diversiteit. Dat bleek te kloppen. Kinderen leerden vooral mediation toepassen. Het concept heeft zich echter intussen ontwikkeld tot het breder en positief gericht thema van democratisch burgerschap, lichtte Micha de Winter toe (pedagoog, RUU). En daarmee is het een ‘coherent pedagogisch programma’ aan het worden dat een nieuw perspectief biedt aan integraal en positief jeugdbeleid. Daarmee gaan we twee dingen veranderen, aldus De Winter.

Positief. Ten eerste moeten we af van de fixatie op ‘problemen’ in de opvoeding (en jeugdzorg) en het accent verleggen naar oplossingen, perspectief bieden, hoop geven aan kinderen (Lea Deasberg). Ik moet dan denken aan de opzet van puppy cursussen: belonen in plaats van straffen, positief conditioneren. En de praktijk wijst uit dat het zo werkt. “Doe niet…” is bijna een paradoxale opdracht, “kijk, doe dat” en “goed zo” werkt aanstekelijk en motiverend. Er moet echt een einde komen aan de mateloze groei van aanmeldingen bij Jeugdzorg (19% per jaar!) en ook aan de ADHD-epidemie (10 x overdiagnose). Volgens een J/M- enquête heeft 77% van de ouders last van faalangst in hun opvoedingsaanpak en daardoor behoefte aan professionele ondersteuning. En dat terwijl onderzoek uitwijst dat Nederlandse kinderen de ‘meest gelukkige’ ter wereld zijn! De focus verleggen dus.

Integraal. Ten tweede is het zaak het ‘opvoedingssysteem’ te helen; niet alleen de ouders, niet alleen de school, niet alleen de peer group of de buurt maar het geheel ervan biedt een leerklimaat om “erbij te horen”. Organiseer de opvoeding dan ook zo: vanuit verbindende omgevingen (publieke familiariteit). Zorg ervoor dat kinderen in hun buurt worden gekend, en aangesproken; dat ze sociale samenhang ervaren. Een ondersteunende sociale omgeving is een zwaar onderschatte factor in opvoeding. Ouders, juffen en meesters maar ook buren en buurtgenoten maken gezamenlijk het verschil in sociale effectiviteit voor kinderen en jeugd. Behalve een liefdevol gezin is er een ondersteunende sociale omgeving nodig voor de ontplooiing van kinderen. Daarom ook de “vreedzame wijk” dus. Een wijk/buurt met sociale cohesie draagt in hoge mate bij aan opvoedingssucces. Zullen we dan ook maar eens anders omgaan met onze ‘hangjongeren’ en er niet een probleem voor de (lokale) overheid van maken?

We zijn allemaal opvoeders. Actief ouderschap strekt zich uit tot alle levenssferen van kinderen en jeugdigen, niet alleen thuis maar ook op school en in de buurt, bij de kinderopvang, in het buurthuis, de sportvereniging, de speeltuin, de bibliotheek, het winkelcentrum. De wijk/buurt die burgerparticipatie tot een centraal streven maakt, bevordert gemeenschapszin, ook voor kinderen.

*) Werkconferentie Eduniek op 11 februari 2011

Mon

23

Aug

2010

Een meer aansprekend politiek perspectief?

Het blijft mij bezighouden dat zoveel medelanders niet stemmen dan wel proteststemmen. Je kan je - terecht - druk maken over 24 zetels voor de PVV in de Tweede Kamer maar, vergeet niet dat ongeveer een op de vier kiezers niets kiest, thuis blijft.

Bij elkaar opgeteld betekent dat meer dan 40% van de kiezers die kennelijk uiterst ontevreden is met het beleid van de gevestigde politieke partijen.

Dit terwijl grote gevaren ons (en ook hun) leven bedreigen: een weergaloze milieucrisis, een fikse economische crisis en kennelijk dus ook een ideologische crisis. In die zin zeker, dat we geen duidelijke enigszins gezamenlijke toekomstvisie (meer) hebben.

Volgens onderzoek van Maarten van Rossum is er sinds de tweede wereldoorlog steeds al een groep ontevreden kiezers van zo'n 20% geweest. Alarmerend is zeker dat die inmiddels is verdubbeld!

 

Hoe kan er een meer aansprekend perspectief worden geboden waaraan meer mensen zich willen binden?

Wie het weet mag het zeggen (volgens goed Rijnlands gebruik) maar ik heb ook geen panklaar antwoord.

Wel kunnen we enkele belangrijke ingredienten noemen:

# werken aan transitie naar duurzaamheid wat betreft grondstoffen,

# vormgeven aan echte participatie van burgers,

# economische kansen bieden voor meer mensen.

 

Wat ons demokratisch bestuur betreft, zullen we een weg moeten vinden naar werken met wisselende meerderheden en meer directe invloed van burgers (een zakenkabinet?).

We mogen er niet mee leren leven dat 4 van de 10 burgers in Nederland politiek zijn afgehaakt!

 

 

 

 

 

 

1 Comments

Mon

31

May

2010

MBO: betere kwaliteit bij kleinschaligheid?

Volgens vele politici in Nederland is de schaal van ROC's - denk aan 5.000 tot 40.000 leerlingen - de belangrijkste boosdoener in de te geringe kwaliteit van het beroepsonderwijs. Er is zelfs een wetsvoorstel 'fusietoets' ingediend door de minister om verdere schaalvergroting te kunnen beperken.

Vreemd genoeg wordt sinds het rapport van de Commissie Deysselbloem door dezelfde politici en bewindslieden sterke nadruk gelegd op de noodzaak van onderbouwing van beleid door onderzoek (evidence based). En er is heel weinig onderzoek gedaan naar de relatie tussen omvang van instellingen en onderwijskwaliteit (Van Marwijk Kooy, 1984). Uit onderzoek is tot op heden niet gebleken dat de schaalgrootte van onderwijsinstellingen de boosdoener zou zijn voor te geringe opbrengsten.

Wat dan wel? In een quick scan met senior-bestuurders kwamen twee waarschijnlijke oorzaken boven drijven: de onvoldoende gefaciliteerde fusies van de jaren '80 en '90 en de generatie 'na-HOS' docenten.

Onder de ministers Deetman en Ritzen is er kortom teveel veranderd in te korte tijd en met te weinig middelen, met het oog op vermindering van de kosten van onderwijs. In de aanloop naar de Wet Educatie Beroepsonderwijs (WEB) zijn vormingswerk, Kort-MBO, streekscholen en MBO-instellingen tot een hutspot samengevoegd die geen recht heeft gedaan aan de sterke kanten van iedere soort onderwijs en een grauwe brei heeft opgeleverd met schier onbeheersbare problematiek van ongediplomeerde schooluitval, lesuitval, motivatieproblemen, enzovoorts.

De erop volgende toestroom van leerlingen die eerder naar het speciaal onderwijs gingen, heeft dat nog aanzienlijk verergerd (vergaande zorgverbreding).

Hierdoor zijn de docenten overvraagd en zijn hun capaciteiten ontoereikend gebleken om als professional een dergelijke taakverzwaring tegemoet te treden. Temeer, omdat na de HOS (herziening salarisstructuur) er een flinke inflatie is opgetreden in de kwaliteit van docenten.

Maar de slotsom dient te zijn: er is geen bewijs van de negatieve invloed van schaalgrootte in het MBO; denk dan dus beter na over effectieve maatregelen ter verbetering van de onderwijskwaliteit.

0 Comments